Hibiya Entertainment Pro.world

Leggiadria Lady ตอนที่ 12 Music and Promote Video and Sayonara 

"เข้าใจแล้วใช่มั้ยทุกคน" พี่สต๊าฟบอกพวกเรา หลังจากที่ให้อุปกรณ์ที่พวกเราจะต้องเอามันเข้าฉากเพื่อถ่ายทำ MV เฉพาะกิจที่มีชื่อว่า Baby, Rock Star ด้วย

โดยเพลงนี้เป็นเพลงที่พวกร้องกับ Bizgkuits เจ้าวงเจร๊อคที่มาเปิดคอนเสิร์ตที่เกาหลี แล้วก็จะอยู่ที่นี่จนกว่าจะสิ้นคอนเสิร์ตที่ว่านั้น ตั้งแต่พวกเขามาถึง ก็ไม่เคยเห็นจะซ้อมอะไรที่เป็นของตัวเองเลย กลับถูกจับงานโน้นงานนี้ให้ทำ ร่วมกับพวกเรา

และแน่นอนว่าเนื่องจากวงนั้นเป็นวงร๊อค เพลงที่ทำขึ้นร่วมกันก็เลยต้องใช้ดนตรีร๊อค จะมีความเป็นป็อปก็แค่ท่อนแร๊ปสั้นๆ 2 ท่อนเท่านั้นแหละ

ให้ตายสิ พวกเราเลจเจียเดรียเป็นเพลงเค-ป็อปนะยะ ทำไมจะต้องให้พวกเราทำเพลงร๊อคบ้าบออะไรนี่ก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะมันส์ได้ใจตรงไหนเลย เชยจะตาย.......

พี่แทฮยอนถูกจับให้เล่นคีย์บอร์ด (ในเอ็มวี) พี่ดาอึนให้เล่นกลอง ยัยมินอาให้เล่นกีตาร์ ส่วนฉันที่เป็นคนที่เหลือน่ะเหรอ ก็เหลือเบสอย่างเดียวน่ะสิ

ไอ้เครื่องดนตรีเสียงต่ำที่มีเสียงน่าปวดกระโหลกนั่นอ่ะนะ ฉันล่ะเกลียดที่สุดเลย ก็แค่ดนตรีพื้นๆ สู้เปียโน ไวโอลินก็ไม่ได้......

"#~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~#" อยู่ๆก็มีเสียงกีตาร์ดังขึ้นจากข้างหลังห้อง โอ๊ยยย จะมาเล่นอะไรตอนนี้ฮะ เจ้าพวกนั้นน่ะ น่าปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว

"นายจะหยิบกีตาร์ฉันไปเล่นทำไมกันฮะ เคนยะ..... ไม่ใช่ถูกๆนะเนี่ย" ได้ยินเสียงเคนอิจิบ่น "นี่ยืมเงินเจ้าเคย์โกะมาซื้อเชียวนะ กว่าจะได้....."

"เผื่อใครสักคน.....จะเกิดติดใจเสียงกีตาร์และเพลงร๊อคมั่งไง ใช่มั้ยจีเฮ" เสียงตานั่นเอ่ยถึงฉันซะอย่างนั้น พร้อมกับยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ให้ฉัน ฝันไปเถอะยะ ฉันไม่มีทางตาต่ำไปชอบเพลงแบบนั้นเด็ดขาด

"เคนยะนายน่ะถูกเขาเกลียดไปแล้วรู้ไหมนะ ยังจะไปถามเขาอีก หน้าด้านจริงๆเลยนายนี่" มือกลองของวงนั้นพูดขึ้นเป็นภาษาเกาหลีขึ้นมา เพื่อประชดใครสักคน ซึ่งนั่นก็ต้องเป็นตาเคนยะแหงๆ

สงสัยจะเป็นคนที่ฮอตแบบแปลกๆนะ -*-

"นายจะอยู่เฉยๆ ไม่แขวะฉันสักวันจะได้มั้ยหา ???? ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะแก เอานมของฉันไปกินได้หน้าตาเฉย แล้วแกก็เอาขนมคุ้กกี้ส่วนของฉันไปให้แมวกินหมดเลย จำไว้เลยนะ ทัตสึยะ ฉันจะประจานแกลง Ameblo"

Ameblo อะไรคือ Ameblo

"ต่อไปเป็นของจีเฮ จีเฮ !!!!!! เข้าฉากได้แล้วจ๊ะ" พี่สต๊าฟตะโกนเรียกฉัน ได้เวลาของฉันแล้วเหรอเนี่ย

ฉันเดินออกไปนะที่ตรงนั้น ฉากสีเขียวสดใสปรากฏขึ้น บริเวณนั้นมีร่มอันใหญ่เบอเริ่ม แล้วก็แสงไฟวูบวาบ กล้องยี่ห้อดีตั้งไว้รอการถ่ายต่อไป

ฉันไปที่หน้าฉากสีเขียวนั่น ทุกคนจ้องมองมาที่ฉัน พอเพลงเริ่ม ฉันก็เริ่มแสดงท่าทางต่างๆ พร้อมๆกับทำปากทำเป็นร้องเพลงในท่ออนของตัวเองไปด้วย

แน่นอนว่านี่คือการถ่ายทำโคสอัพเดี่ยวของแต่ละคน

จบจากฉันก็เป็นโคสอัพของมินอา แล้วก็พวกบิ๊สกิ๊สที่ละคน ผ่านไปหลายชั่วโมงทีเดียว พวกเราก็ได้ถ่ายทำฉากีอกแบบหนึ่ง ซึ่งถูกจัดฉากเป็นลักษณะแบบห้องรับแขก มีโซฟา มีโต๊ะรับแขก มีลูกบอลยักษ์ ซึ่งผู้กำกับบอกให้พวกเราเล่นกันยังไงก็ได้ แต่ต้องร้องตามเพลงไปด้วย

ตาเคนยะขว้างลูกบอลใส่ฉันเฉยเลย ไม่ยอมเฟ้ย ขว้างกลับไป

ลูกบอกอีกลูกที่ใหญ่กว่าเดิมถูกขว้างมา โดนหัวเคนยะล้มลงตึงไปเลย เคนอิจิเป็นคนขว้างมา

ตุ๊กตาสีน้ำตาลผูกโบว์น่ารักตัวหนึ่ง เรนเป็นคนยื่นให้มินอา รายนั้นคงปลื้มใจน่าดูกับคนที่เธอปลื้มนักปลื้มหนา

ตามือเบสรินอะไรนั่นก็สรรหาดอกไม้สีสวยๆ มายืนให้พี่ดาอึน

ทัตสึยะกับพี่แทฮยอนรู้สึกจะทานขนมกันสุขใจดี

แล้วทำไมจะต้องมีคนมายุ่งกับฉันถึง 2 คนด้วยนะเนี่ย ก็ช่วยม่ได้อ่ะนะ คนมันฮอตอ่ะ ^^

ด้ายสีเขียวมาจากไหนก็ไม่รู้ล่ะนะ เคนอิจิเอามันมาพันด้ายเฉยเลย ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ่ายทำเอ็มวีซะด้วย เลยต้องทำสีหน้าท่าทางแบบประทับใจกับการเล่นพันด้ายอะไรนั่นมาก ทั้งๆที่ใจจริงน่ะเราะ ของเล่นเด็กๆ

จบฉากเล่นกันแล้ว ก็เป็นฉากธรรมดาๆ ที่สำคัญยิ่งกว่าฉากอื่นๆ นั่นก็คือฉากที่พวกเราต้องรวมกันเป็นเก้าคน เล่นเครื่องดนตรี เพลงนี้ไม่มีท่าเต้น เพราะเป็นแค่เพลงที่ทำขึ้นเพื่อเป็นดิจิตอล ซิงเกิ้ลพิเศษ เฉพาะกิจนั่นเองแหละนะ

ฉันถูกเล่นให้เป็นมือเบส แล้วเบสมันเล่นยังไงล่ะเนี่ย

"ไม่ต้องกลัวหรอกนะ.......เบสมันแค่เสียงต่ำ เล่นเหมือนกีตาร์นั่นแหละ" มือเบสที่ชื่อรินบอก ฉันไม่ได้กลัวหรอกย่ะ แค่ไม่อยากจับเท่านั้นแหละ

"พวกฉันแค่ทำท่าทางใช้มือก็ได้แหละเนอะ แต่พวกคุณต้องใช้ปิ๊กกีตาร์ใช่มั้ย" มินอาเจ้าเดิมถามขึ้น รู้สึกจะชอบคุยกับคนพวกนี้เหลือเกินนะเนี่ย

"แน่นอน.... คนที่เล่นไม่เป็นอาจคิดว่าแค่มือก็ใช้ได้" เคนอิจิตอบคำถาม พร้อมกับโชว์อะไรสัอย่างเป็นรูปสามเหลี่ยมเล็กๆในมือ "แต่จริงแล้วต้องใช้ปิ๊ก...... มันสำคัญมากเลยนะ รู้มั้ยเปลี่ยนไปหลายหนแล้ว คอนเสิร์ตทีก็โยนให้แฟนคลับหมด"

"ที่ญี่ปุ่นต้องเล่นเป็นไลฟ์ของตัวเองเลยใช่ไหมคะ ไม่มีรายการเพลงแบบเกาหลีใช่มั้ยคะ"

"มันก็มีหรอกนะ....พวกมิวสิคไฟเตอร์ มิวสิคเจแปน มิวสิคสเตชั่น แต่ที่นั่นไม่ได้เน้นแบบรายการเพลงของที่นี่ แล้ววงเล็กๆอย่างพวกเรา ก็เลยต้องอาศัยเปิดไลฟ์เล็กๆของตัวเอง ไม่มีปัญญาไปขึ้นรายการแบบนั้นหรอก"

5555+ ก็รู้ตัวเองดีนี่ คงไม่ดังถึงขนาดที่จะต้องขึ้นรายการทีวีเพลงล่ะสิ พวกนักร้องใต้ดินก็แบบนี้แหละ 555+

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แล้วทำไมฉันจะต้องมาแต่งหน้าทำผมบ้าๆแบบผีญี่ปุ่นเหมือนพวกนั้นด้วยเนี่ย !!!!!!

ฉันแอบโมโหอยู่ในใจหลังจากที่เห็นสภาพของตัวเองในกระจกที่อยู่ตรงหน้า หน้างี้ขาวเป็นทาแป้งงิ้ว ผมก็ถูกแซมไปด้วยผมปลอมๆที่เป็นสีๆ แถมถูกเน้นขอบตาสีดำด้วย เหมือนพวกแวมไพรในหนังยังไงไม่รู้

คนอื่นๆในวงของเราก็เป็นเหมือนกัน

เอาสภาพแบบใสๆของพวกเรากลับมาน่ะ ไอ้พวกเจร๊อคบ้า !!!!!!! Y_Y

ดูไม่ได้เลยหน้าสวยๆของช้านนนนน !!!!!!!!!!!!!

"เจ้าหญิงจีเฮ ไม่ชอบใจใช่มั้ยที่ถูกแต่งตัวแบบนั้น" อยู่ๆตาเคนยะที่อยู่ใกล้ๆก็พูดขึ้น ถูกเผง ไม่ชอบใจมากๆ เกลียดเข้ากระดูกดำเลยด้วยซ้ำ

"ฉันก็ไม่ได้อยากแต่งหรอกนะ แต่ใครแถวนี้หน้าตามันไม่ดีน่ะสิ ก็เลยต้องแต่ง" ชำเลืองไปมองโต๊ะข้างๆอีกคนหนึ่ง ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ก็คู่แข่งเขาน่ะแหละ

"ว่าใครวะ เคนยะ"

"ว่าใครน่ะเหรอก็ว่าคนแถวนี้แหละ"

สงสัยคู่นี้จะเป็นคู่กัดตลอดการอย่างที่ยัยมินอาว่าจริงๆล่ะมั้งนี่ เพราะตั้งแต่มาถึงที่นี่ก็เห็นเป็นแบบนี้กันเกือบทุกครั้งเลย โดยส่วนใหญ่ฝ่ายที่เริ่มก่อนจะเป็นทัตสึยะ ผู้ที่ดูแล้วเหมือนจะเป็นผู้ใหญ่ ชอบแกล้งอย่างเงียบๆ แต่ตาเคนยะไม่ได้ตอบกลับไปแบบเงียบๆด้วย พอโดนแกล้งทีไรก็จะเสียงดังแบบนี้ทุกที

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

หลังจากถ่ายทำ MV เสร็จ ก็ใกล้ถึงวันที่พวกนั้นต้องขึ้นมินิไลฟ์เต็มทีแล้ว และแน่นอนว่าภารกิจระหว่างพวกเขาและพวกเราก็จบลง ก็ถึงเวลาที่จะต้องล่ำลากัน แบบไม่ทันตั้งตัว ยัยมินอางี้ แทบจะร้องให้เลย

ฮึ..... พวกนี้น่ะรีบๆไปซะก็ดีแล้ว เบื่อหน้าจะแย่......

"พวกเราประทับใจมากที่ได้อยู่กับพวกคุณทั้งหมด..... ถ้ายังไงแล้ว ลองไปดูมินิไลฟ์ของพวกเราด้วยนะ" ตาทัตสึยะว่า เฮอะ ให้ตั๋วฟรีก็ไม่ไปหรอก ไปดูคอนเสิร์ตของเอสเจรึพี่ยุนโฮยังจะคุ้มกว่าเยอะ ถึงจะแพงกว่าก็เหอะ

"ไปแน่นอนค่ะ..... คอยมองดูพวกเราด้วยนะคะ" แต่ไหงพี่แทฮยอนถึงรับปากไปแบบนั้นล่ะ อยากไปก็ไปกันเองนะ ฉันคนหนึ่งล่ะที่ยอมบิดขี้เกียจอยู่ที่ห้องนอนดีกว่าเยอะ

"บางทีหลังจากจบทัวร์เอเชียของเราแล้ว....... Luxury Prince's รุ่นพี่ของพวกเราอาจจะมาที่นี่" ตาเคนยะว่าขึ้น ราวกับว่าจะรู้อะไรยังงั้นแหละ แล้วไอ้ลักซูรี่อะไรเนี่ย ใช่วงที่ว่าโดนเวียดนามก็อปเพลงไปเมื่อตอนที่แล้วใช่มะ อย่าให้มาเลย..... ไม่อยากเห็นพวกญี่ปุ่นมาที่นี่อีกแล้วเฟ้ย......

"งั้นก็หมายความว่า"

"ใช่แล้วล่ะชอยมินอา... Bizgkuits น่ะเป็นแค่ตัวลองตลาด ยังไงซะ Luxury Prince's ก็เป็นตัวตลาดของค่ายอยู่ดี น่าเสียดายนะ พวกเรากลายเป็นหนูทดลองไปซะได้" เคนอิจิว่า ก็แหงล่ะ เพลงร๊อคน่ะรึจะไปกุมหัวใจแฟนเพลงส่วนใหญ่เท่ากับเพลงป็อปได้ แต่หวังไปเถอะ ก็แค่ฝันลมๆแล้งๆเท่านั้นล่ะ ถ้าคิดจะบุกตลาดเกาหลีล่ะก็....

To Be Con.......

edit @ 21 Nov 2009 22:19:30 by Hibiya_cassandra

edit @ 22 Nov 2009 18:26:33 by Hibiya_cassandra

edit @ 22 Nov 2009 18:31:44 by Hibiya_cassandra

Leggiadria Lady ตอนที่ 11 infringe the copyright

น่าแปลกนะ ทั้งๆที่มันใกล้จะวันขึ้นคอนขึ้นทุกที..........

แต่ทำไมเจ้าคนพวกนี้มันถึงไม่หาเวลาซ้อมกันฟะเนี่ย เอาแต่ทำโน่นทำนี่ในเกาหลี ยังกะว่าจะมาเปิดตลาดยังงั้นเลยแหละ --* นี่มันอะไรกันเนี่ย !!!!!!!

"@^%$BBGGYYYY*())___#@!!!!$%^&" แล้วภาษาอะไรไม่รู้นิๆ โนะๆ เนะๆ ก็เต็มเข้ามาในสมองไปหมด น่าเบื่อชะมัดเลย เพราะเจ้าพวกตัวยุ่นทั้งหลายนี่สิ เดี๋ยวนี้เริ่มสนทนากันเป็นภาษาของตัวเองแล้วนี่ เฮอะ เริ่มเบื่อที่จะคุยภาษาเกาหลีกันแล้วรึไง......

วันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันว่างๆที่พวกสต๊าฟกำลังเตรียมฉากที่จะถ่ายทำ MV เฉพาะกิจเพลง Baby , Rock Star อยู่ พวกเราที่อัดเพลงเสร็จไปเรียบร้อยแล้วจึงได้มานั่งเล่นเน็ตไป อ่านหนังสือไป ฟังเพลงไปอย่างสบายใจเฉิบ แต่สำหรับฉันแล้ว มันก็ยังเป็นความเซ็งอยู่ดีนั่นแหละ

"ขอโทษทีนะ" อยุ่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อมของพวกเรา คนๆนี้มีท่าทีอย่างกับพวกเจร๊อค โรคจิตยังไงก็ไม่รู้สิ ทำผมสีทองๆ ใส่แว่นสีดำๆ เห็นแล้วลึกลับ ไม่ชอบเลย -*-

รู้สึกคนๆนี้จะเป็นผู้จัดการของ Bizgkuits รึไงเนี่ยแหละนะ

"Kenya..... You know about the copyright of song of the Luxury Prince's" เขาถามเป็นภาษาอังกฤษมาเชียว แต่ฟังยังไงๆ มันก็เหมือนจะไม่ถูกหลักอยู่ดีนั่นแหละ คนญี่ปุ่นนี่ก็น้อ ไม่เก่งอังกฤษก็ยังพูดกันเข้าไปอีก ภาษาตัวเองไม่มีให้พูดรึยังไงนะ

"Ah.... Yoemi-san. You mean a infringe the copyright? girlgroup of vietnam. Right?" อะไร ยังกะจะพูดเรื่องลิขสิทธิ์อะไรกันอย่างนั้นแหละ 

"Yes." ว่าแล้วตาคนนั้นก็กลับไปคุยโทรศัพท์ต่อ "Yes. He is know about this already. You are want a talk with him. wait....." ฉันว่าไอ้คนแต่งเนี่ย ก็พยายามเข้าไปได้เนอะ ทั้งๆที่ตัวเองก็เขียนแบบผิดๆถูกๆ ยังจะพยายามเขียนอีก  

ว่าแล้วตาคนนั้นก็เข้ามาในห้อง ก่อนที่จะยื่นโทรศัพท์แบล็กเบอร์รีย์เครื่องโตให้กับตาเคนยะนั่น ย้ำนะว่า แบล็กเบอร์รีย์ ยี่ห้อเดียวกับที่โอบามาใช้เลย แต่มันดูเทอะทะ ยังไงไม่รู้ เครื่องแอลจีรึซัมซุงยังจะสวยซะกว่าอีก

"Hello.. I'm Kenya. Mr.Brownwestcorn ???? Ah~~~~~~" ดูท่าทางเขาจะดูตกใจยังไงไม่รู้เมื่อรับโทรศัพท์ที่ตาผู้จัดการนั่นยื่นให้ ก่อนที่จะรีบแจ้นออกจากห้องไป 

สงสัยเพื่อนมาทวงหนี้แหง.....

เปิดทีวีดูแก้เซ็งดีกว่า

สถานีโทรทัศน์ช่อง BKS

หน้าจอปรากฏภาพของพิธีกรรายการบันเทิงของช่องนั้นขึ้นมาทันที พร้อมกับหัวข้อข่าวที่เริ่มซีเรียส "ต้นสังกัดดังของญี่ปุ่น ฟ้องต้นสังกัดดังของเวียดนาม ฐานละเมิดลิขสิทธิ์เพลงดัง !!!!!"

"เมื่อเวลาเก้านาฬิกาของวันนี้นะคะ ผู้บริหารค่ายเพลงดังของญี่ปุ่น LC หรือ Luxury Club ต้นสังกัดของศิลปินกลุ่มชื่อดังอย่าง Luxury Prince's และ Bizgkuits วงร๊อคที่ได้เดินทางมาโปรโมตการจัดมินิไลฟ์ที่เกาหลีเมื่อวันก่อนได้เดินทางไปที่สถานีตำรวจโตเกียวเพื่อดำเนินการฟ้องร้องค่ายเพลงดังในเวียดนาม ข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์เพลงและรูปแบบ MV ของ Luxury Prince's ค่ะ"

จากนั้นไม่นานก็มีมิวสิควีดีโอสั้นๆปรากฏขึ้นบนหน้าจอเหมือนเป็นพรีวิว มิวสิคนี้เป็นมิวสิคที่เป็นภาพการ์ตูนแบบการ์ตูนญี่ปุ่น 

"โดยเพลงนี้มีชื่อว่า Special Summer Day โดยศิลปินกลุ่มแรกและกลุ่มที่มีชื่อที่สุดในค่าย โดยการออกแบบเอ็มวีนี้หัวหน้าของวงเป็นคนคิดไอเดียนี้ร่วมกับสมาชิกอีกจำนวนหนึ่งค่ะ โดยเพลงที่ถูกฟ้องว่าละเมิดลิขสิทธิ์ชื่อเพลงว่า....."

ไม่นานต่อมาก็ปรากฏเป้นเอ็มวีที่มีลักษณะแบบไล้เคียงกัน แล้วดนตรีหรือทำนองก็ออกแนวคล้ายกันจนไปถึงเหมือนกันเลยด้วย

ไม่แปลกหรอกถ้าจะถูกหาว่าละเมิดลิขสิทธิ์ แต่ว่าเพลงดีๆของเกาหลีมีเยอะแยะ แต่ทำไมจะต้องไปเลียนแบบญี่ปุ่นด้วยนะ ตาต่ำจริงๆเล้ย พวกนี้นี่

"Love Love Day โดยศิลปินสามสาวชื่อดังของเวียดนาม XXV Girlly นั่นเองค่ะ ซึ่งเรื่องนี้ได้มีการพูดคุยกันในอินเตอร์เน็ตกันอย่างแพร่หลายและรวดเร็ว ซึ่งกรณีแบบนี้ทางประเทศเกาหลีของเราก็เคยเจอมาบ้างแล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเพลงสุดฮิตของสาวๆวันเดอร์เกิร์ลอย่าง โนบอดี้ ซึ่งก็ถูกละเมิดลิขสิทธิ์ไปโดยค่ายเพลงของเขมรนะคะ การเกิดกรณีแบบนี้ขึ้นทำให้เหล่าต้นสังกัดมากมายนะคะได้มีความไตร่ตรองในเรื่องเพลงและมิวสิควีดีโอที่อาจเกรงว่าจะไปซ้ำกันจนเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้นได้คะ จากนี้ไปเป็นการสัมภาษณ์ของสมาชิกบางส่วนในวง Luxury Prince's ค่ะ     

เปลี่ยนไปเป็นคลิปวีดีโอซึ่งน่าจะเป็นการอัดมาจาช่องอะไรสักช่องของญี่ปุ่น คันจิงี้คานะงี้ขึ้นเพียบเลย อ่านไม่รู้เรื่อง ตาลาย มีคนให้สัมภาษณ์กลับรายการจำนวน 2 คน เป็นคนผมทองๆตัวสุงๆใหญ่ๆคนนึง แล้วก็เป็นเด็กอายุเท่าๆกับฉันรึน้อยกว่าตัวเล็กๆท่าทางอวดดีอีกคนหนึ่ง

"เรื่องเพลงเหรอ ผมเป็นคนหนึ่งนะที่เป็นคนช่วยคิด" ขึ้นชื่อเป็นภาษาเกาหลีทับซ้อนไปประมาณว่า เทสึ (21) สมาชิกของ Luxury Prince's "เพลงนี้ผมยอมรับนะว่ามันออกจะสดใสๆเหมือนเพลงสกายกับซัมเมอร์ดรีมของโทโฮชินกิ" ต๊ายยยย มีพูดถึงเทพที่ฉันรักมากด้วย "แต่ว่ามันเป็นแนวสดใสคนละอย่างกัน สองเพลงนั้นเป็นแนวสดชื่น สดใส ชายทะเล แต่เพลงซัมเมอร์ของพวกเราเป็นแนวแบบวันหยุด สบายๆ ทำตัวตามสบายในเมือง อะไรแบบนี้นะฮะ"

"แล้วเรื่องละเมิดลิขสิทธิ์ล่ะ" นักข่าวถามต่อ (มีศัพท์เกาหลีแปลอีกที)

"ถ้าดูจากแนวเอ็มวีหรือว่าเรื่องเพลงนี่ ใกล้เคียงกันมากเลยครับ และผมคิดว่าฝ่ายนั้นดิ้นไม่หลุดแน่ๆ เอ๊ะ นี่ผมจะกลายเป็นเจ้าเคนยะไปแล้วรึเปล่า......" อ๊า ค่ายตานี่มันค่ายเดียวกับตาเคนยะนี่นา มิน่าเหมือนได้ยินชื่อ ขนาดในทีวียังตามมาหลอนได้ถึงขนาดนี้เลยนะ

"แล้วมิยะซังล่ะ มีความคิดเรื่องนี้ยังไง" ลองไปถามเด็กอีกคน คราวนี้ตัวฮันกุลขึ้นเป็น มิยะ (14) สมาชิกของ Luxury Prince's อายุน้อยกว่าฉันปีนึงนะเนี่ย 

"ผมเหรอ ก็คิดเหมือนกับคุณเทสึนั่นแหละครับ ผมพูดไม่ได้เต็มปากนะว่าเขาไม่ได้เลียนแบบ ของมันเห็นๆกันอยู่"

"ไม่ต้องสงสัยอะไรนะฮะ เด็ก Luxury พูดขวานผ่าซากแบบนี้ทุกคน" ว่าแล้ว แต่ละคนทำไมพูดจาราวกับว่าอีกฝ่ายผิดได้เต็มประดาขนาดนี้ พูดจาตร้งตรงกันขนาดนี้เชียวนะ

ตัดภาพไปที่รายการอีกครั้ง

"เป็นเรื่องน่ากลัวเชียวนะคะ ต่อจากนี้เป็นเรื่องคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรกของโซนยอชิแด......." ไม่เท่าไหร่หน้าจอทีวีก็ดับวูบลงไปทันที อะไร ไฟดับไม่นะ พัดลมก็ยังติด ไฟก็ยังติด แล้วทำไมทีวีถึง........

ฉันมองไปรอบๆ พี่ดาอึนถือรีโมตทีวีอยู่ในมือ

"คอนเสิร์ตเดี่ยวแรกของโซนยอชิแด ฟังแล้วหมั่นใส้ ปิดมันซะเลย" นั่นไง ว่าแล้ว พี่ดาอึนนี่จะต้องเป็นโรคอะไรที่ไม่ชอบค่ายเอสเอ็มของพี่ยุนโฮฉันจริงๆเลย

"เรียบร้อยแล้วครับ........... คุณโยเอมิ" ตาบ้าเคนยะที่คนในทีวีพูดถึงก้เปิดประตูเข้ามาพอดี พร้อมกับแบล็กเบอร์รีซ์ก่อนที่จะยื่นให้ผู้จัดการ

"เขาว่าไงบ้าง"

"บอกว่าทางโน้นไม่ยอมรับเรื่องที่ละเมิดลขสิทธิ์ แต่ฝ่ายเราจะไม่เลิกยกฟ้องแน่นอน จนกว่าทางโน้นจะยอมจ่ายค่าละเมิดลิขสิทธิ์"

สงสัยต้องเป็นเรื่องเมื่อกี้แหงๆเลย ค่ายเดียวกันเลยนี่ แต่ทำไมจะต้องมาพูดคุยกับไอ้คนที่ไม่มีส่วนร่วมอย่างหัวหน้าวงบิ๊สกิ๊ดอย่าหมอนี่ด้วยนะ 

"ไม่น่าเชือเลยนะ เรื่องแดงไปถึงบอสใหญ่ของเราเอง มิสเตอร์บราวส์เวสน์คอร์นของเรานี่ทำงานใช้ได้นะเนี่ย" เอ๊ะ ตาคนที่คุยกันเมื่อกี้เป็นฝรั่งเหรอ

"พี่จีเฮ ได้ยินมั้ยเมื่อกี้ เขาบอกว่าคุยกับมิสเตอร์บราวส์ด้วย" มินอาดูท่าทางจะตื่นเต้นดีใจใหญ่ อะไรกันอ่ะ กะอีแค่นายฝรั่งคนเดียวเนี่ยนะ มันเป็นใคร ยิ่งใหญ่กันสักแค่ไหนเดียว แค่ค่ายกระจอกๆในญี่ปุ่น

"มิสเตอร์บราวส์ ใครกันอ่ะ" ถามเป้นพิธีไปงั้นแหละๆ จริงๆไม่อยากรู้เท่าไหร่หรอก

"อ้าว........พี่ไม่รู้เหรอ มิสเตอร์บราวส์เวสน์คอร์นน่ะ เป็นบอสใหญ่ที่สุดของพวกเราเลยนะ พี่ก็รู้นี่นาว่า Tatiana ของเราน่ะเป็นค่ายย่อยของ BWC" บีดับบิวซี ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของอเมริกานี่นา ฉันก็รู้แค่นี้แหละ ไม่ได้รู้ไปหมดหรอกว่าใครเป็นเจ้าของรึผู้บริการน่ะ

"แล้วประธานบริษัท BWC ค่ายแม่น่ะคือคุณบราวส์นี่แหละ" !!!!!!!!!!!!!!!! ว่ายังไงนะ ตาบราวส์อะไรเนี่ยน่ะเหรอ ที่คุยกับตานั่นทางโทรศัพท์เมื่อกี้นี้อ่ะนะคือประธานบริษัทบีดับบลิวนั่น

แล้วมันเกี่ยวกับค่ายลักซูรี่อะไรนั่นยังไง อย่าบอกนะว่านั่นก็เป็นค่ายย่อยเหมือนกัน

"ไม่แปลกหรอกนะที่มิสเตอร์บราวส์จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย Luxury เองก็ถือเป็นค่ายย่อยค่ายหนึ่งที่เกิดจากการร่วมหุ้นกันหลายๆบริษัท เมื่อเกิดเรื่องอะไรไม่ว่าจะภายในหรือภายนอก ใหญ่โตแค่ไหน ประธานบริษัทก็ต้องมีส่วนรับรู้และจัดการ แต่จะว่าไปเรื่องก็ไปถึงเร็วเนอะ ตอนแรกฉันก็ว่าแปลกๆอยู่" จู่ๆยันมินก็มาคุยกับฉันเรื่องนี้ซะงั้น แต่ไม่มีอารมณ์มาเถียงด้วยหรอก ปล่อยๆไปวันหนึ่งละกัน ฟังๆซะหน่อยก็ดี

"ว่าค่ายเล็กๆ อย่าง Luxury จะกล้าดำเนินการฟ้องร้องต่อค่ายเพลงต่างชาติแบบนั้น ทั้งๆที่คนญี่ปุ่นน่ะเขาว่าเป็นคนสุภาพ มีมารยาทขนาดนั้น ไม่น่าจะถึงขั้นฟ้องได้รวดเร็วฉับไวแบบนี้" มีมารยามเราะ ไม่ใช่ตาเคนยะคนหนึ่งแน่

"ใครบอกล่ะว่า Luxury เป็นคนฟ้อง" หัวหน้าวงบิสกิ๊ตพูดแทรกขึ้นมากลางวงทันที ทำให้ทุกคนถึงกลับต้องหันไปมองเขาเป็นตาเดียว แม้แต่ผู้จัดการโยเอมิอะไรนั่นก็ตาม

"เมื่อกี้คุยกับมิสเตอร์บราวส์แล้ว เขาบอกว่าจริงๆเรื่องนี้ทางบริษัทรู้กันมาเป็นชาติแล้ว แต่ว่าเก็บเงียบเอาไว้ เพราะไม่อยากมีเรื่อง แต่ทำไมถึงจู่ๆก็ฟ้องร้องเอาแบบนั้น......... ไม่มีใครสงสัยเลยเหรอว่า จริงๆแล้ว BWC เป็นคนฟ้องเรื่องนี้เอง"

"หา !!!!!!!!!!!!" ทุกคนในที่นั้นยกเว้นฉันขึ้นเสียงกันเป็นเสียงเดียวอย่างตื่นตระหนกตกใจ

"ไม่น่าเชื่อใช่มั้ยล่ะ Luxury น่ะเป็นแค่คนที่ถูกใช้ระหว่างดำเนินการทางศาล คนที่ฟ้องร้องลงชื่อผู้บริหารคนที่ 3 ของ Luxury ก็จริง แต่ทางค่ายแม่ของอเมริกาน่ะรู้กันทั่วว่าคนที่ฟ้องร้องจริงๆคือมิสเตอร์บราวส์  ต้นเหตุเรื่องทั้งหมดก็มาจากลูกสาวของแกน่ะแหละ ที่ไปเจอไอ้คลิป Love Love Day แล้วก็คำวิจารณ์กันในเน็ตที่มีอยู่เกลื่อนนั่นเท่านั้นเอง"

ทุกคนต่างอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะมาเรียบเรียงเรื่องนี้กันใหม่ ซึ่งเรื่องละเมิดลิขสิทธิ์นี้จริงๆแล้วถูกถกเถียงกันในอินเตอร์เน็ตกันมานานแล้ว ทางต้นสังกัด Luxury อะไรนั่นก็น่าจะรู้กันมานาน ก็แหงล่ะ พนักงานตั้งหลายสิบคนจะไม่มีเชียวหรือที่จะไม่เล่นเน็ต ดูคลิปในศิลปินในสังกัดของตนและเจอมันเข้า แต่ต่างฝ่ายต่างพอใจที่จะเก็บเงียบ แต่ปรากฏว่าโชคไม่ค่อยดีนักที่ลูกสาวมิสเตอร์บราวส์ก็เป็นคนหนึ่งที่ไปเจอมันเข้า แต่ไม่อยู่เฉย จึงแจ้งไปทางพ่อของเธอ และแน่นอนว่าในฐานะประธานใหญ่ที่มีลูกค่ายกระจัดกระจายไปหลายสิบประเทศอย่างนั้นจะอยู่นิ่งเฉย จึงทำการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย โดยผ่านทาง Luxury ที่เป็นคนคิดเพลงนี้ขึ้นมาอีกที

วุ่นวายกันจังเนอะ -*-

To be con............................

  

 

    

Leggiadria Lady ตอนที่ 10 To be a best sub-vocal....... Ji Hae

"นี่เธอร้องอะไรของเธอน่ะ" อยู่ๆอีตาบ้าที่อยู่ข้างๆฉันก็พูดออกมาซะเสียงดัง จะบ้ารึไง !!!!! ฉันก็ร้องเพลงอยู่น่ะสิ !!!!

แล้วก็พูดจากวนประสาท ยังกะว่าฉันร้องเพลงไม่เป็นอย่างงั้นแหละ ทีตัวเองร้องดีตายล่ะ ฉันเป็นนักร้องนะมาพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง !!!!!!!

"ถามได้ ก็ร้องเพลงไงล่ะ !!!!" พยายามสงบสติอารมณ์ อย่าใจร้อนน่ะจีเฮย์ เดี๋ยวมีเรื่อง ตาบ้านี่ก็แค่คนโรคจิตคนนึงเท่านั้นเอง ฉันร้องเพลงนะ ฉันเป็นนักร้องนะ

"เพลง...... เมื่อกี้เขาเรียกว่าเพลงเหรอ...... เสียงเธอนี่ห่วยซะไม่มีเลย" น่าน ยังไม่หยุดอีก ใจเย็นๆไว้จีเฮย์ เดี๋ยวมันก็จบ -*-

"ห่วยเหรอ...... นายพูดอะไรของนาย ยังกะว่าเสียงนายดีตายล่ะ"

"ไม่ต้องมาพูดถึงฉันหรอก...... ฉันพูดถึงเธออยู่นะ คนอื่นน่ะเขาร้องเพลงกันอยู่ดีๆ เสียงเธอน่ะแหละ ทำเอาเพลงเสียหมด !"

ว่ากันถึงขนาดนี้เลยเราะ !!!!! ทนไม่ไหวแล้วเฟ้ยยย !!!!!!

"อะไรกัน !!!! ฉันเป็นนักร้องนะ มีสิทธิอะไรมาว่าฉันแบบนี้ ฉันร้องเพลงมาหลายสิบเพลงแล้ว ไม่มีใครพูดกับฉันแบบนี้เลยนะ !!!!!!" ฉันว่า ก็เลจเจียเดรียน่ะออกมา 4 - 5 ซิงเกิ้ลแล้วนะ ใครๆก็บอกว่าพวกเราน่ะร้องเพลงเพราะ เต้นเก่ง แร๊ปมันส์ ไม่เคยมีใครมาว่าพวกเราแบบนี้เลย โดยเฉพาะกับฉัน

นายนี่มีสิทธิอะไร !!!!!!!! หูหนวกรึไงถึงฟังเสียงฉันเป็นเสียงอะไรก็ไม่รู้ !!!!!!!

"ที่ไม่มีใครพูด ก็เพราะพวกเขาไม่กล้าพูดไงล่ะ ก็เธอน่ะเล่นเป็นซะแบบนี้" ตานี่ยืนยันอย่างงั้นเราะว่ายังไงฉันก็ไมได้ร้องเพราะเลย โกรธแล้วเฟ้ย !!!!!!!!!

ฉันมองหน้าหมอนี่อย่างคิ้วขมวด ท่าทางตานี่ก็ดูไม่ได้จริงจังอะไรกับคำพูดที่พูดมาเมื่อกี้ แต่ฉันคิดนี่นา ฉันที่ออกจะร้องเพลงไรเพราะขนาดนี้ แต่กลับมาว่าฉันร้องเพลงเสียงห่วยแตก

รู้ตัวอีกที ฉันก็วิ่งออกมาจากห้องนั่นด้วยอารมณ์โกรธจนแทบจะยั้งไม่อยู่ ฉันได้ยินเสียงของพี่ดาอึนไล่ตามมา

"เดี๋ยวสิ..... จีเฮ !!!!!!!!" แต่แล้วก็เหมือนกับว่ามีใครเข้ามาขวางเอาไว้

ฉันเดินออกมาจากห้องซ้อม นั่งอยู่บนม้านั่งสีน้ำตาลหน้าห้องประชุม ใกล้ๆกับแทงค์น้ำดื่มเล็กๆ ให้ตายสิ ฉันร้องเสียงห่วยตรงไหนนะ แล้วทั้งๆที่ถูกว่าแบบนั้นแต่ทำไมถึงไม่มีใครช่วยฉันเลย

ฉันออกจะร้องเพราะซะขนาดนี้ ตานั่นแหละผิด !!!!!!!!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

"คนนี้เขาเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ" แทฮยอนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก พวกเธอหยุดซ้อม รอให้จีเฮย์กลับมาที่ห้อง ทัตสึยะบอกว่าตอนนี้น่าจะปล่อยเธอไปสงบสติก่อน แทฮยอนจึงได้โอกาสมาถามเคนอิจิ ที่งงอยู่กับเหตุการณ์ด้วยคน

"ใคร ? เคนยะน่ะเหรอ........ หมอนี่มันก็เป็นแบบนี้แหละ พูดจาขวานผ่าซาก ไปที่ไหนก็ได้ศัตรูกลับมาหมด" เขาตอบ ราวกับว่าชินเสียแล้วที่เจอกับเหตุการณ์แบบนี้

"แต่เขาก็พูดถูกนะ...... จีเฮน่ะ ไม่ยอมรับความเป็นจริงว่าเสียงเธอธรรมดามาก" ดาอึนเห็นด้วยอีกคน "ที่ไม่มีใครพูดเพราะเป็นซะแบบนี้ หลงตัวเองแถมยังมองโลกแคบๆซะอีก เสียดายนะ หน้าตาก้ออกจะน่ารัก"

"พี่ดาอึนนี่.... ทำไมพูดว่าพี่เขาแบบนั้นล่ะ พี่จีเฮก็ออกจะร้องเพลงดีออก" มินอาไม่ได้เข้าข้างใคร เพียงแต่สงสัยเท่านั้น

"แน่นอนล่ะ ก็เพราะฝึกมานานตั้ง 2 ปีจะร้องเพลงได้ดีก็ไม่แปลก แต่ร้องเพลงดีกับเสียงดีมันไม่เหมือนกันนะ"

"ผมว่า....... จริงแล้วๆ เขาก็เสียงดีออกนะ เพียงแต่ว่า ไม่เคยฝึกเปล่งเสียงสิท่า........" หลังจากที่เงียบๆมาหลายตอนในที่สุดรินก็พูดขึ้นมา ทำเอาทุกคนหันไปมองเขาหมด "ตราบใดที่ยังฝึกร้องแบบถูกวิธีไม่ได้ เขาก็ยังคงร้องเพลงงุ้งงิ้งงุ้งงิ้งแบบนี้...... เหมือนใครบางคนเมื่อ 6 - 7  ปีก่อนน่ะแหละ"

"นายนี่...... ถ้าพูดขึ้นมาก็ยาวซะแบบนี้แหละน้า.......ใครจะไปมีพรสวรรค์แบบนายได้ทุกคนเล่า" เคนยะพูดประชดประชันหลังจากที่รู้สึกว่ารินพูดประชดใครบางคน ซึ่งก้น่าจะเป็นเขาเองนั่นแหละ

"หมายความว่ายังไง ยังมีคนที่เหมือนจีเฮงั้นเหรอ" ดาอึนถามมินอาด้วยความสงสัย คิดว่ามินอาก็น่าจะรู้

"จริงๆแล้ว คนที่ออดิชั่นเข้ามาใน Luxury แล้วมีพรสวรรค์อยู่แล้ว มีเพียง 2 คนเท่านั้นแหละ ทัตสึยะกับริน"

"แต่ไปๆมาๆกลับกลายเป็นว่าหมอนั่นน่ะ ผ่านการฝึกแล้วกลับเสียงดีมากกว่าใคร ก็เลยให้มาเป็นนักร้องนำน่ะ"

"เมื่อเขาโกรธแล้ว ก็ต้องไปง้อเขา......" เคนยะพูดราวกับว่าไม่มีมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ในขณะที่เตรียมแก้วน้ำใสยาวๆ ใส่น้ำลงไป ใส่มะนาว ใส่เกลือ ใส่น้ำตาล แล้วก็คนให้เข้ากัน

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"จีเฮ...... ดื่มนี่ซะสิ" อยู่ๆพี่แทฮยอนก็เข้ามาหาฉัน แล้วก็ยื่นแก้วน้ำที่มีน้ำสีเขียวใสๆอยู่ในแก้ว น้ำมะนาวอย่างงั้นเราะ

เคยได้ยินมาว่าถ้าดื่มน้ำมะนาวแล้วเสียงจะใส นี่คิดจะตอกย้ำฉันอย่างงั้นเราะ !!!! พี่แทฮยอนต้องถูกพวกนั้นล้างสมองไปแล้วแหงๆ

แต่ถึงยังไงพี่ก็ยังอุตสาห์เอาให้ฉัน ดื่มซะหน่อยก้ได้ -*-

ฉันรับแก้วมา แล้วก็ดื่มมันเข้าไปแบบรวดเดียว ตอนแรกก็หวานๆดีหรอก แต่ไปๆมาๆ

"ทำไมมันเปรี้ยวแบบนี้ล่ะ" ฉันแทบจะบ้วนน้ำนั่นทิ้ง ถ้ามันไม่ไหลกลืนลงคอไปแล้วอ่ะนะ

"ก็นั่นน้ำมะนาวนะ ไม่ใช่น้ำตาล จะได้หวาน" พี่นี่ก็ไม่ได้ชวยฉันเล้ย ตอกย้ำกันอีกตะหาก

"ที่พี่มาเนี่ย..... พี่เองก็อยากจะคุยเรื่องเมื่อกี้นี้" นั่นไง ว่าแล้วว่าต้องมีแผนอะไรจริงๆด้วย

"พี่จะบอกว่าเสียงฉันห่วยน่ะเหรอ" ฉันพูดอย่างประชดๆ ไม่มีทางหายโกรธตานั่นได้หรอก อารมณ์เสีย !!!!!

"ไม่ใช่แบบนั้น...... ที่เขาพูดมันก็ถูก..... เธอน่ะ ร้องเพลงได้ดีก็จริง แต่เสียงของเธอ..... ยังธรรมดาไปนะ" อะไรกันแม้แต่พี่แทฮยอนที่เรียบร้อยๆไม่ค่อยอะไรยังถูกเจ้าพวกญี่ปุ่นล้างสมองได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย "ที่ไม่มีใครพูด เพราะกลัวเธอจะโกรธ แต่พี่เคยคิดนะว่า ถ้าเธอได้รับการฝึกดีๆอีกสักหน่อย..... เสียงเธอจะดีกว่านี้"

"พี่จะบอกว่าฉันร้องเพลงได้ห่วยเหมือนที่ตานั่นพูดอย่างงั้นเหรอ !!!!"

"ฉันเปล่า....... เธอฟังให้มันแตกฉากหน่อยสิ ฉันบอกว่าเธอร้องเพลงได้ดีแล้ว แต่เสียงของเธอ...... ไม่สิ ต้องบอกว่า เธอเปล่งเสียงออกมายังไม่ดีพอ..... เสียงของเธอมันยังธรรมดาไป...... มันไม่เกี่ยวหรอกนะว่าเธอเป็นนักร้องแล้วต้องร้องเพลงได้ดี คนที่เป็นแบบเธอ อิมยุนอา รึ ใครอีกหลายคนในโซนยอชิแดก็เป็นเหมือนเธอ"

"เหมือนฉัน ???"

"ใช่....... คุณเคนยะเขาตั้งใจจะบอกเธอแบบนี้...... ถ้าเทียบกับพวกเราแล้ว เธอยังธรรมดาไป เขาไม่ได้อยากทำให้เธอโกรธหรอกนะจีเฮ แต่เขาบอกเธอ เพราะเธอจะได้รู้ตัวแล้วก็ร้องให้ดีขึ้นกว่าเดิม"

"นี่พี่เข้าข้างเขาเหรอ !!!!!"

"พี่ไม่ได้เข้าข้างเค้า แล้วก็ไม่ได้เข้าข้างใครด้วย ที่พี่มาบอกเนี่ย พี่ต้องการที่จะให้เธอได้รู้จักตัวเองจริงๆสักที พี่รู้ว่าพี่ผิด ทุกคนก็ผิดที่ปล่อยให้เธอร้องเพลงเสียงงุ้งงิ้งๆ แบบนั้นโยไม่ให้เธอได้ฝึกร้องให้มันดีขึ้น ในตอนนี้เธอยังเด็ก เสียงแบบนี้มันก็ยังน่ารักดี แต่ถ้าเธอโตขึ้น แล้วเธอยังเป็นแบบนี้ เธอก็จะอยู่ได้แค่นี้ ไม่ได้เติบโตขึ้น ฟังเสียงคนรอบข้างบ้างเถอะ จีเฮ....... ทุกคนเหนื่อยกับเธอนะ"

ดูท่าทางพี่แทฮยอนจะเอาจริงๆซะด้วยสิ ไม่ได้ล้อเล่นซะด้วย ดูสีหน้าก้รู้แล้ว ตึงเครียด แววตาจริงจัง

ฉันไม่ใช่คนที่จะหันกลับไปฟังและก็เชื่ออะไรง่ายๆ ฉันรู้ตัวว่าฉันเป็นคนยังไง แต่อาจเป็นเพราะว่าฉันยังเด็ก บางสิ่งบางอย่างฉันเองก็ยังสัมผัสมันไม่ได้ แต่สิ่งๆนั้น มันไม่ใช่ผี แน่นอน

"แล้วพี่จะให้ฉันทำยังไง.... ไปขอโทษ...... เคนยะซังเหรอ" เคนยะซัง แหวะ ไม่อยากจะพูดแบบนี้เลย แต่พี่แทฮยอนในตอนนี้ไม่ได้มีอารมณ์จะมาเล่นกับฉันซะด้วยสิ

"สิ่งที่เธอต้องทำ..... เธอต้องตามฉันมาเดี๋ยวนี้"

หา ?????? เดี๋ยวสิ จะพาฉันไปไหนเนี่ย ทำไมฉันจะต้องเดินตามด้วยล่ะ อย่าเอาฉันไปเรียกค่าไถ่ รึอะไรแบบไม่ดีๆเลยน้า TT_TT

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Karaoke Chanel-Zone C

ร้านคาราโอเกะนี่เอง พี่แทฮยอนพาฉันมาที่ร้านคาโอเกะในเมืองแห่งหนึ่ง รู้มั้ยว่ามากับใคร ตาคนที่ว่าฉันร้องเพลงห่วย แล้วเกิดเรื่องนั่นแหละ ให้ตายสิ จะพาฉันมาร้องเพลงเราะ แล้วมาว่าฉันแบบนั้นเนี่ยนะ !!!!

แล้วก็ยัยมินอา ส่วนพี่ดาอึน เห็นว่าเจอเพื่อนระหว่างทาง ก็เลยไปด้วยกันกับเพื่อน ที่ไหนก็ไม่รู้

"ที่นี่มีเพลง Real มั้ย" มาปุ๊บตาคนที่ฉันเหม็นหน้าที่สุดในตอนนี้ก็นั่งลงบนโซฟาของทางร้านแล้วก็คว้ารีโมตไปเฉยเลย

"อย่าบอกนะว่า Real ของคาโต้ คาสึกิน่ะ" น้องเล็กตอบ รู้ไปหมดเชียวนะยัยมิน -*- ย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นเลยไป๊ แล้วไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ  

"ฉลาดนี่..... ถูกเผงเลย..... แล้วมันมีมั้ย"

"มีตายล่ะ นี่เกาหลีนะ เพลงญี่ปุ่นส่วนใหญ่ยังหายากเลย นับภาษาอะไรเพลงของนักร้องที่ไม่ค่อยมีชื่อโด่งดังแบบนั้น" (ว่าเขาเฉยเลยนั่น อย่าโกรธเค้าแล้วกันน้า =*=)

ใช่มินอาพูดถูกมั่กมาก รักเธอก็อีคราวนี้แหละมินอ๊า

"งั้นเจ้าหญิงจีเฮชอบเพลงอะไรล่ะ" เขาหันมาถามฉันเฉย ถึงรู้ก็ไม่อยากจะบอกหรอกเฟ้ย เบื่อหน้าเต็มที่แล้ว เอาเป็นพี่ยุนโฮได้มั้ย !!!!! พี่ซีวอนก็ได้ !!!!!!!!

"อย่างจีเฮน่ะเหรอ เขาชอบเพลง I hate You Becaust I love you ของ Davichi น่ะ"

"อ้อ" เขากดรีโมตหาเพลงที่ว่านั้นไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็เจอ พอดนตรีเริ่มขึ้น เขาก็เอาไมโครโฟนมาให้ฉัน "เอ้า ลองร้องดูสิ เอาแบบตามสบายเลยนะ เคยร้องยังไงก็ร้องแบบนั้นแหละ"

จะยกโทษให้สักวันหนึ่งก็ได้ ไม่อยากว่ามาก ขี้เกียจพิมพ์ -*- คิดคำด่าไม่ออก

" Sarangeul seonmulhaetdeoni. Ibyeoreul juryeohadani . Ireon saramieonni. Neo wae ireoke motdwaenni"

ดูเหมือนทุกคนจะตั้งใจฟังฉันร้องเพลงซะเหลือเกิน ฉันก็ว่าเสียงของฉันนี่มันไพเราะแล้วนะ มันยังไม่พอใจอีกเหรอไง =*=

"ต้องปรับเสียงอีกนิดนึง..... ใช่มั้ยแทฮยอนซัง" คนเกาหลีเขาลงท้ายด้วยซังซะที่ไหนกันล่ะ

"อ่า....... ใช่....... จีเฮร้องได้ดีแล้ว แต่ว่าเรื่องเสียง ยังติดธรรมดาไป....."

เขาใช้รีโมตปิดเพลง อะไรกันอ่ะ เพิ่งเริ่มร้องไปท่อนแรกเองน้า

"คราวนี้ลองเปล่งเสียงให้ดังกว่านี้นะ......" พี่แทฮยอนบอก ลองทำตามดูก็ได้ ไม่อยากมีปัญหา

"Sarangeul seonmulhaetdeoni" ฉันเริ่มร้องเพลงไป ไม่มีดนตรี มีแต่เสียงสดๆ คราวนี้เอาให้ดังกว่าเดิม

"คราวนี้ใส่อารมณ์เพลงลงไป.... คิดถึงแต่เรื่องเศร้าๆนะ ให้เข้ากับเพลงๆนี้" ตานั่นทำท่าเป็นสั่งสอนฉันเชียวนะ "ไม่ต้องมามองตาขวางแบบนั้นเลย รึจะให้ฉันใช้แบบคุณโยชิกิจัดการปารีสฮิลตัน....."

อะไรปารีสโนใครจัดการไปนะ มีคนกล้าทำแบบนั้นด้วยเหรอ คนญี่ปุ่นนี่สมองเพี้ยนไปแล้วแหงๆ

อย่าไปสนใจอะไรเลย ร้องไปต่อดีกว่า

" Sarangeul seonmulhaetdeoni" คราวนี้เอาแบบใส่อารมณ์ลงไป ดูสิ คราวนี้จะบอกยังไง

"เปล่งเสียงดังๆ !!!!!!!" ตาเคนยะนั่นเล่นเอามือตบหลังฉันดังแป๊ะ !!!! เลยทีเดียว เจ็บนะเฟ้ย !!!!!!

คราวนี้ไม่อยากเอาเรื่อง แต่วันหน้านะ ไม่รอดแน่

"Sarangeul seonmulhaetdeoni. Ibyeoreul juryeohadani" คราวนี้ฉันเอาแบบร้องเสียงดังๆฟังชัด เปล่งเสียงออกไปให้หมด ซึ่งตั้งแต่เข้าวงการมา มีน้อยครั้งมากที่ฉันจะร้องไปแบบทุ่มเท เต็มพลังเสียงขนาดนี้ ที่ทำไปเนี่ย ประชดนะ ดูสิ คราวนี้จะต้องบอกฉันลดเสียงลงหน่อยแน่ๆ พนันไว้เลย

พอฉันหยุดร้อง ทุกคนหันมามองฉันกันหมด แต่ไม่มีใครพูดอะไร

"ขอแบบเมื่อกี้ใหม่ได้มั้ย พี่จีเฮ" ยัยมินอาจะขออีกรอบเหรอ แสดงว่าฟังคนเสียงเพราะไม่ทันน่ะสิ ตั้งใจฟังกันให้ดีๆล่ะ จะร้องให้ฟังอีกรอบก็ได้

"Sarangeul seonmulhaetdeoni . Ibyeoreul juryeohadani . Ireon saramieonni .Neo wae ireoke motdwaenni"

คราวนี้เอาแบบเหมือนคราวที่แล้ว เปล่งเสียงออกไปสุดตัวและหัวใจแบบดังๆอีกครั้ง ดูสิ จะว่าฉันร้องห่วยอีกรึเปล่านะ

"แจ่มมาก...... น่าจะร้องไปแบบนี้ตั้งนานแล้วนะ" ตาเคนยะอยู่ๆก็ละสายตาจากฉันไปมองมินอาแล้วก็พี่แทฮยอนเฉยเลย เมื่อกี้บอกว่าอะไรรึ แจ่มอะไร

"ดีมาก จีเฮ...... พี่นึกแล้วว่าเธอต้องทำได้" พี่แทฮยอนยิ้มอย่างดีใจทันที เดี๋ยวสิ นี่มันเรื่องอะไรกันอ่ะ -*-

"จริงๆนะพี่จีเฮ...... เมื่อกี้ร้องไปดีมากเลยล่ะ..... ร้องแบบนี้ต่อไปตลอดเลยนะ รับรอง รุ่งแน่ๆ"

"เหรอ" ฉันตอบตัวเองทั้งๆที่ยังงงๆอยู่ นี่หมายความว่าอะไร ที่ฉันร้องประชดไปเมื่อกี้นี้ มันดีแล้วยังงั้นหรือ !!!!!

To Be Con.............